“Protéxete e protexe dos accidentes”

Sentimentos durante o acoso laboral Publicado o 28 de agosto de 2012

→ Blog de psicoloxía Sara Laso Lozano

Onte (luns) paseime o día cabreada, de malas pulgas, enfurruñada de todo, anoxada, irritada, intolerable cos demais e moi encrispada.

Deducín que todos os meus luns serían así, se non consigo ver as cousas doutro modo, se sigo martirizándome mentalmente de que o meu traballo é unha merda como un monumento.

Deducín que debía de cambiar o chip pero por moito que intentaba esforzarme para iso, érame imposible, pois por agora non tiña ningún tipo de motivación.

Pensei que non era boa idea ansiar os fins de semana como auga de Maio, pois o único que ía conseguir é alongar os días de cada día e facelos máis tortuosos.

Pensei que esa motivación debía de chegar xa e que aínda que sei que chegará en febreiro (que é cando empezo Psicoloxía), debía de adiantalo dalgún modo. Ver as cousas dende outro ángulo.

Finalmente concluín que por moito que pensase algún tipo de solución... sempre remataría no mesmo lugar, maldiciendo os luns.

Sentimentos

Podo asegurar que as devanditas palabras soan moi doce en comparación a como me erguía, como me sentía os domingos e o sentimento de angustia que me acompañaba.

Para min o domingo era a antesala ao inferno. Aterrorizada de chegar ao luns e abrir aquel ordenador que estaba repleto de emails do meu ex xefe, emails insultantes, violentos e cargados de odio contra a miña persoa.

A semana transcorría dun modo que sentía que a miña esencia, o meu verdadeiro "eu" desaparecía, deixándome exhausta. Deixei de sentir a felicidade e ese sentimento de tranquilidade. Sentía medo, apatía e unha profunda tristura que era incapaz de despegar do meu ser. Sentía tantas emocións que nin eu mesma era capaz de controlar e moito menos, de entender.

Era como un castigo, unha penitencia que debía de pasar, sentindo que todo era pola miña culpa. Sentía que mo merecía por desprezar o meu anterior traballo e agarrarme a unhas promesas incumpridas. Por que o ser humano ansía sempre mellorar a súa situación sen ver que é perfecta tal como está?

Por que o acoso laboral se recoñece tan tarde? E por que ninguén é capaz de facernos abrir os ollos antes de sentirnos así?

 Fonte: 27-08-2012 www.saralaso.com